در روز چهارشنبه مورخ 29/4/95 در نشست صبحانه کاری که درسالن کنفرانس بیمارستان مهدیه با حضور آقای محمد نصیری مدیر کل امور خیرین وزارت بهداشت وآقای محمد رضا کارگری سخنگوی مجمع خیرین کشور و آقای سلیمی آشتیانی عضو هیئت امنا مجمع خیرین کشور و برادر زاده حاج مهدی صبوحی واقف بیمارستان مهدیه که با حضور ریاست محترم مرکز جناب آقای دکتر سوری و مدیریت محترم مرکز جناب آقای مهندس ابراهیم مه آبادی و جمعی از مسئولین تشکیل گردید.

مهدکودک جدید مرکز پزشکی ،آموزشی ودرمانی مهدیه با حضور ریاست ، جمعی از پزشکان ، مسئولین وپرسنل مرکز در روز چهارشنبه درتاریخ 23/4/1395 افتتاح گردید.

بخوان! به شکرانه توحید. بخوان! به شکرانه این عید! بخوان، به پاس سرافرازی‏ات در بندگی و خاکساری حضرت حق (جلّ جلاله)، بخوان: اَللّهُمَّ اَهْلَ الْکِبرِیآءِ وَ الْعَظَمَةِ، وَ اَهْلَ الْجُودِ وَ الْجَبَرُوتِ،... الهی، ای عظمت بی‏پایان وَ ای دارنده هر دو جهان! ای ذات بی‏مثال سخاوت! ای کمال بی‏زوال قدرت! ای بخشنده‏ترینی که معنای بخششی! و ای آمرزنده‏ای که پدید آورنده تقوایی!

گروهی متشکل از نمایندگان صندوق کودکان سازمان ملل متحد وسفیران کشورهای نروژ ، افغانستان وهمچنین با حضور مدیر اموربیمارستانی وتعالی خدمات بالینی ، مسئول امور بین الملل و معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی برای بازدید از اجرای طرح مراقبت یگانه نوزادان (NIDCAP)در مرکز پزشکی ،آموزشی و درمانی مهدیه در روز چهارشنبه 9 تیر ماه بازدید نمودند.

چشم هایِ به رنگِ خونَت را ، بر پرستارِ خود کمی وا کُن

باران نور برخیز! بیدار شو! گوش کن! صدای بال فرشتگان را می شنوی؟

ماه میهمانی خدا به نیمه رسیده است؛ ماهی که فرشتگان، دسته دسته بین زمین و آسمان در رفت و آمدند و هاله‌های نور اهل ایمان را بالا می‌برند، و هوا عطرآگین بال آنهاست.

کوچه‏های شهر را غمی سنگین فرا گرفته است. فضای مکه گویی آکنده از اندوه است! کعبه نیز چند روزی است بر فرشته‏ای لبخند نمی‏زند و مگر می‏توان چهره نورانی رسول‏خدا صلی‏الله‏علیه‏و‏آله را گرفته و اندوهناک دید و بی‏تفاوت بود؟!

رمضان که می‌رسد ديگرگونه می‌آيند زمين و زمان؛ شب چراغان می‌شود و نورباران، روشن‌تر از روز.و آفتابِ نيمروزِ تموز، مهربان‌تر می‌تابد؛ چونان حرير. فانوس‌های فروزان خانه‌هامان که آن‌ها را از افطار تا سحر در جای‌جای سرامان می‌آويزيم؛ به سان ستاره‌های سپهر، می‌درخشند.

«هیچ روزی چون چهاردهم خرداد نبود که در آن توفان مصیبت و عزا، بر این مردم تازیانه غم و اندوه فرود آورد. ایران یک دل شد و آن دل در حسرتی گدازنده سوخت و یک چشم شد و آن چشم در مصیبتی عظیم گریست.